nobi

วันนี้เข้าไปเยี่ยมโดนัทที่ donuzz.com
โดนัท up entry วันวาเลนไทน์...

กูเห็นโคลงที่ไอ้กิตแต่ง comment ใน entry แล้วกูก็ยิ้ม
ไอ้กิตมันติสต์พอๆ กับเสื้อผ้าที่ไม่ได้ซักของมันเลยนะเนี่ย o_O

โคลงสี่ฯ เป็นโคลง-กลอนที่กูชอบที่สุด แม้หลังๆ นี้กูจะไม่เพี้ยนแต่งเล่นได้เรื่อยๆ เหมือนสมัย ม ปลายก็ตามที
...กูอยากเขียนต่อจากมัน แม้เนื้อความที่กูคิดอยู่มันจะไม่ต่อเนื่องกันสักกะเท่าไหร่

ที่ใด ในโลกหล้า ว่าด้วย
มีรัก ระทมทวย สุดช้ำ
ที่นั่น ไป่ใครช่วย ขวางคั่น เวลา
มีทุกข์ บ่อาจกลั้น คั่งค้างใจเฮย
by 1def8l

รัก เอยรักคั่งค้าง กลางใจ
อาจ เจ็บอาจร้าวใน ไป่สิ้น
ลบ รอยเก่าเจ้าไป เถิดนี่ ดีแล
…หาย แต่เพียงวจีลิ้น บ่สิ้น วจีใจ
by no6i

ไม่ว่ารักแบบไหน จะสุข จะเศร้า รำคาญบ้าง งอนบ้าง ก็อย่าลืมมันเลยนะ
ปล ใครจะแต่งต่อให้อีกก็ดี อิๆ
ปล2 กูสอบภาษาไทยตอน ม5 ได้ 4 เต็ม 20 อย่าเอาอะไรกับกูเลย ^^

รู้มั๊ยว่าตอนนี้กรุงเทพฯ มีสายใต้ใหม่อีกแล้ว (อันเดิมก็เรียกว่าสายใต้ใหม่ = =")
ซึ่งกูยังไม่เคยไปหรอก แต่เห็นเค้าว่าไฮโซ หรูหรา ...กว่าเดิมเยอะ
...ก็ว่านะ อันเก่ามันซกมกมาก

เวลาจะไปภาคใต้เราก็ต้องนั่งรถเมลล์กันไกลกว่าเดิมตรึม
ส่วนถ้าจะไปแค่ใกล้ๆ อย่างนครปฐม หรือ ตลาดดำเนินฯ น่าจะยังอยู่ที่สายใต้ใหม่อันเก่า (เอ้า เริ่มงงละเดะ)
สรุปว่ากรุงเทพฯ ตอนนี้ มี 3 สายใต้

สายใต้เก่า (แถวๆ แยกไฟฉาย)
สายใต้ใหม่ (ตรงเชิงสะพานก่อนถึงชัยพฤกษ์)
สายใต้ใหม่สุดๆ (เลยตลิ่งชันไปอีก)

แล้วยังไง? เออ ในที่สุดกูก็ลากมันให้มาเกี่ยวจนได้ ด้วยความอัจฉริยะเล็กน้อย...

คือว่ากูก็ได้ย้ายบ้าน(บล็อค)ใหม่ (อีกแล้ว!!) เป็นบ้านใหม่สุดๆ เหมือนกัน
เนื่องมากจากว่าไม่มีตังค์จ่ายค่า dot Mac ("บ้านใหม่"ใน entry ก่อนหน้านี้ : ปีละประมาณ 2000 - 2500)
แล้วเค้าก็รื้อบ้าน (บล็อค) กูทิ้งแบบออโต้ไปเลย ใจร้ายโคตร...
กูเลยถือโอกาสไปจดโดเมน เช่าโฮส แล้วก็ทำเว็บอย่างเป็นทางการซะที หึๆ ไฮโซล่ะ

จากนี้ไป พวกรูป กับ blog entries ก็คงจะไปโพสที่นู่นเป็นหลัก
แล้วอาจจะมาเห่าที่นี่เป็นพักๆ

เอาเป็นว่าถ้าว่างๆ ไม่มีไรทำ หรือเน็ตที่บ้านแรงเหลือ ก็เปิดเว็บกูเล่นบ้างละกันนะ ^-^
http://no6i.com

ตอนนี้มีบ้านใหม่(blog)อีกที่ ที่คงจะไปเขียนบ่อยหน่อย
เพราะอัพได้สะดวกโยธิน แถมระบบไม่มากระแดะย่อรูปเสียๆ เหมือนใน .live

เอาลิงค์ไปกดเลย :D

http://web.mac.com/no6i

ในที่สุดก็ฝึกงานเสร็จซะที ๕๕๕

กูดีใจน้ำตาไหลเป็นสายมัสตาร์ดเส้นเหลืองๆ เพราะทุกคนที่เค้าเริ่มฝึกพร้อมกัน แม่งเดินตัวพริ้ว ปลิวลมกันไปหมดแล้ว
เหลือกูเนี่ยแหละแม่ง เวรกรรมต้องทำงานน่าสงสารอยู่ ทั้งที่ขยันสุดๆ แล้วก็ไม่เคยโดดงานมากกว่า ๒ อาทิตย์ติดกัน แท้ๆ เชียว

สำหรับคนที่ยังไม่รู้ ...ที่ๆกูฝึกเป็น โพรดักชั่นเฮาส์ ชิวๆ ที่ชื่อ มัสตาร์ด-ฟิล์มส์
ซึ่งบอกตรงๆว่า ตอนแรกกูก็ไม่รู้หรอกว่าเค้าทำงานอะไรกันมั่ง
เพียงแต่ว่ากูชอบสีเหลือง เว็บบริษัทเค้าดูดีน่ากิ๊นน่ากิน แล้วออฟฟิสยังออกแบบถูกชะตาซะอีก

..โอเคเลย กูตกลงปลงใจเหมือนหนูตกถังข้าวสารประมาณนั้น

ถ้าให้พูดกันจริงๆ เฮาส์ที่นี่ ขอจัดว่าเป็นประเภทชิวมาก
วันแรกกูรีบน่าดู ไปถึงก็ ๙ โมงครึ่ง ปรากฎว่าต้องนั่งรออยู่อีกครึ่งวันกว่าจะเห็นหน้าพี่ๆ ครบทุกคน...

เอาล่ะ ด้วยความที่กูเองก็ไม่ได้โง่นัก ค่อยๆ ขยับเป็น ๑๐ โมง ๑๑ โมง จนถึงบ่ายโมงตามลำดับ
ซึ่งกูทำอย่างเนียนที่สุด และคาดว่าจะไม่มีใครสังเกตแน่นอน

....
โชคดีของกูที่ที่นี่ไม่เหงาไม่เครียดเลย แม้ว่าพี่ๆ อาจจะดูโหรงเหรงในบางวัน
แต่อย่างน้อยๆ ก็มีเพื่อนฝึกงานอีก ๒-๓ คน ซึ่งช่วยกวนตีนชีวิตกูได้มาก
ขอบคุณพวกมึง เชี่ยแมกซ์ เชี่ยการ์ด แล้วไอ้แมดอีกคน (เออ กูขโมยดีวีดีมึงมา ยังไม่ได้คืนเลยว่ะ)

ถือเป็นกรรมของพวกมึงที่ต้องทำงานใหญ่ อดนอนกันไปก่อนที่กูจะเริ่มฝึก พอกูมาถึงเลยสบาย ๕๕๕
แต่ก็กรรมของกูที่ควายโดดงานตอนวันที่พี่ท้อปเค้าจัดเลี้ยงไอโซให้พวกมึงกันอะนะ T^T คิดแล้วเสียชาติพวกตลกแดกอย่างกูไปเลย
....

โดยรวมแล้วฝึกงานนี่ก็จัดว่าสนุกแล้วก็สบายดีเชียวแหละ
กูได้ทำเชี่ยอะไรเยอะแยะ ซึ่งก็ไม่กดดันเท่าไหร่
บางทีถ่ายรูปพร็อพ บางทีก็นั่งแยกเส้นมาม่า ทำสตรอเบอรีบอร์ดแบบมึนๆ หรือเข้ากล้องเป็นตัวละครแคสติ้งพี่ๆแอร์ฯ แบบมึนหนักกว่า
ว่างๆ ก็ไปถ่ายจิ้งจกตุ๊กแกตามประสา

ด้วยความที่กูเป็นคนขี้เกรงใจ พี่ๆ เลี้ยงก๋วยเตี๋ยว เลี้ยงมาม่าก็หลายมื้อ .กูจึงได้จัดพิธีมอบของฝากหลังจากหนีเที่ยวไปเป็นที่เรียบร้อย
ผลเป็นที่พอใจ สมุดฝึกงานกูได้คะแนนเต็มทุกช่องอย่างไม่ต้องสงสัย ๕๕๕

พอๆ เด๋วอาจารย์เข้ามาอ่านมันจะไม่งาม
หรือพี่ๆมาอ่าน อาจทำให้เจ๊งฉิบหายกับวิชานี้ได้

สรุปว่าขอบคุณพี่ๆ ทุกคน : พี่รา พี่ท้อป อาบี พี่แก้ว พี่อ้อ พี่เบิร์ด พี่หมี พี่บี พี่ต้อง พี่เต้ แล้วพี่ๆกบาลใส มากๆ (ตอนจบละมือไม้อ่อนเชียวละกู ๕๕)
หากนับเวลาจริงๆ อาจจะไม่นานเท่าไหร่ แต่ก็สนุกแล้วก็ฮาดีเชียว วันไหนว่างๆจะไปตากแอร์ที่ออฟฟิส หรือไปดูแคสติ้งสาวๆ อีกแน่นอน
(พี่บอก มึงจะทำไม เปลืองแอร์ *-*)

ปล. ขอบใจพีชที่ให้เว็บแอดเดรสมา เลยมีที่ฝึกงานน่ารักๆ
ปล.๒ มีรูปตอนเล่นปาหี่ในออฟฟิสซะด้วย แหะๆ
ปล.๓ มันอะไรกันเนี่ย มันอะไรกัน มีแต่มีแต่เด็กผู้ชายฝึกงาน เฮอ

วันนี้ต้องขอบใจไอป่าน ที่มาโฆษณา space ที่เจีแกทำใหม่ เราเลยเกิดอาการอยากดูของตัวเองขึ้นมา
ปรากฎว่ามัน 1 ปีพอดีเป๊ะเลย ที่ไม่ได้เขียน O-O (เสียดายที่ชั่วโมงและนาทีไม่ตรงกัน)

อะไรมันจะแม่นขนาดนี้น้อ

ปีนี้เทียบกะปีที่แล้วมันมีอะไรต่างกันมั่งนะ
.วันนี้เราตื่นเกือบๆ บ่ายโมง
.วันนี้เราค่อยๆ เก็บของเพราะเพิ่งกลับจากไปเที่ยว
.วันนี้เราก็ใช้คอมเครื่องเดิมกับที่โพสต์เมื่อปีก่อน จอคนละจอ คีย์บอร์ดคนละอัน ..และคอมที่เคยมีใหม่ก็หายไปแล้ว

.ปีก่อนคงตื่นเร็วกว่านี้
.ปีก่อนเพิ่งกลับจากเที่ยวเหมือนกันรึป่าว?
.แล้วปีก่อนคงกำลังคิดว่าปีนี้จะได้คอมใหม่แน่ๆ เลยเชียว :D
ปีนึงผ่านไปแล้วเราก็จำไม่ค่อยได้ว่าอะไรผ่านไปมั่ง
..ที่แน่ๆคือปิดเทอมนี้ก็ดูเหมือนจะได้อยู่กับเพื่อนๆ น้อยกว่าเดิม
.ต่างคนต่างฝึกงาน ...ไม่ได้ไปเที่ยวกาญจน์ ไม่ได้ถล่มบ้านหมา ไม่ได้ถล่มบ้านหมู และไม่ได้ไปดูเกาะเกร็ดอย่างปีก่อน

ของหลายๆ อย่างหายไประหว่างปี
บางอย่างที่คิดว่าหายไปแล้วก็ได้คืนมา
บางอย่างถึงจะหายไปเลย ก็ยังให้สิ่งมีค่าอย่างอื่นมาทดแทน
เค้าถึงว่าสสารไม่มีวันสูญหาย มีแต่เปลี่ยนรูปร่างไป
บางที...ความรู้สึกดีๆ ก็อาจเป็นสสารอย่างหนึ่ง :D

ปล. I ถึงยัยหมิวที่จะไปญี่ปุ่นคืนนี้ ขอให้โชคดีและอย่าลืมของฝากเด้อ
ปล. II ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคน ที่เห็นใจและสะใจในช่วงที่คอมหาย :D
ปล. III ขอบคุณใครก็ตาม ที่เหมือนจะหายไป แต่ก็กลับมา :)